Αγαπητέ “Αγανακτισμένε”
Καταρχήν ελπίζω η διαμαρτυρία σου να έχει αντίκρυσμα αλλά προτού συμβεί αυτό θα ήθελα να σε προβληματίσω ώς προν την προαίρεση σου. Και όταν λέω προάιρεση αναφέρομαι στην απόφαση σου να συμμετάσχεις σε αυτό το κίνημα που περηφανεύεται για την ανεξαρτησία του, πέρα από κομματικά κριτήρια και χρωματικούς ρατσισμούς.
Αρχιτεκτονική είναι τόσο η τέχνη όσο και η επιστήμη του σχεδιασμού (με την έννοια της μελέτης, όχι μόνο του γραφικού σχεδίου) και της υλοποίησης κτιρίων.Το σχέδιο και η έκφραση του , που είναι ο σχεδιασμός ,πραγματώνουν ένα αντικείμενο , ένα σύστημα μία αντικειμενική υλική διάσταση
Δεν το έκρυψα ποτέ μου , ότι “πραγματική” Αθήνα θεωρούσα και θεωρώ πάντα το λεγόμενο “ιστορικό κέντρο”. Ιστορικό για πολλούς λόγους αλλά αυτό που θα με απασχολήσει στο παρών άρθρο είναι πρωτίστως η αρχιτεκτονική ως ιστορική καταγραφή τάσεων , επιρροών και επίταγών της εκάστοτε χρονικής περιόδου. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι όσο αναπτυσόταν χωροταξικά η πόλη δεν υπήρξαν αξιόλογες κατασκευές σε όλη την “ευρήτερη” Αθήνα. Όλα αυτά τα οικοδομήματα είναι εκεί ,στέκονται περήφανα στο πέρασμα του χρόνου και με την ύπαρξη τους και μόνο , διακυρρήτουν το μανιφέστο των δημιουργών τους . Τότε που πραγματικά το χτήσιμο ενός κτιρίου αποτελούσε “δημιουργία” και όχι μια υποχρέωση που έπρεπε να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς. Τότε ήταν που πραγματικά η αρχιτεκτονική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι κάθε νέας μελέτης.
Διαβάζοντας σε ένα καφέ της Κηφισίας χτές το πρωί την Athens Voice έπεσα πάνω σε αυτόν τον όρο που αποτελεί και τον τίτλο του παρόντος άρθρου. Δεν σας κρύβω ότι σχεδόν αστραπιαία ήρθε στην σκέψη μου, η μίξη των πολιτισμών , των θεωριών και των κουλτουρών που εμπεριέχει το συγκεκριμένο “όργανο”. Λίγο gothic , πολύ κλαρίνο ή πολύ gothic και λίγο κλαρίνο. Ο καθένας μας γνωρίζει για τον εαυτό του τις ποσοστώσεις αλλά αυτό που είναι κοινό σε όλους είναι η ύπαρξη και των δύο στοιχείων . Πραγματίκα αν το καλοσκεφτεί κανείς σε μια χώρα που το κλαρίνο είναι “σχεδόν” το εθνικό μας μουσικό όργανο, οι gothic επιρροές δεν είναι λίγες, και όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς κραταίες σε ορισμένες πτυχές την κοινής ζωής.
