Η σχεδία του Βούδα

Μια από τις διδασκαλίες του Βούδα είναι η γνωστή (εκ των υστέρων ομολογώ όχι σε πολλούς) , η διδασκαλία της “σχεδίας” η οποία λέει :

ένας ταξιδιώτης έβλεπε μια μεγάλη έκταση νερού, του οποίου η εγγύς όχθη ήταν επικίνδυνη και τρομακτική και η απώτερη όχθη του ήταν ασφαλής και δίχως φόβο, αλλά δεν υπήρχε ούτε πορθμείο ούτε γέφυρα. Κατόπιν, αφού το συλλογίστηκε αυτό, μάζεψε χόρτα, κλαδιά, κλαδάκια και φύλλα και τα χρησιμοποίησε για να φτιάξει μια σχεδία, υπό την αιγίδα της οποίας, και καταβάλλοντας προσπάθειες με τα χέρια και τα πόδια του, έφτασε σώος στην αντίπερα όχθη. Τότε, όταν πλέον είχε περάσει απέναντι, σκέφτηκε: “Αυτή η σχεδία μού ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη καθώς χάριν σε αυτή έφτασα σώος στην αντίπερα όχθη· ας υποθέσουμε ότι την έβαζα στο κεφάλι μου ή την έπαιρνα στον ώμο μου και πήγαινα εκεί που θέλω να πάω;”

Ο συγγραφικός αυθορμητισμός

Τους τελευταίους 2 μήνες δεν ασχολούμαι πολύ με το blog. Όχι από τεμπελιά (ίσως λίγο) αλλά περισσότερο από την ανεπάρκεια να αποτυπώσω όλες αυτές τις σκέψεις που με ιλιγγιώδη ταχύτητα γυρνούν μέσα στο κεφάλι μου , πολλές φορές είς βάρος άλλων σημαντικότερων προτεραιοτήτων (πχ. πως βρίσκω το μοναδιαίο υδρογράφημα της 1 ώρας σε μια άσκηση, την στιγμή που η λύση της με ξυπνά απότομα στις 3 η ώρα τη νυχτα) .

 

Τι είναι το SOPA και το PIPA

Το βίντεο αυτό εξετάζει την πρόταση της Γερουσίας των ΗΠΑ για το νόμο PROTECT IP Act (PIPA), αν και ένα νομοσχέδιο το Σώμα του Κοινοβουλίου που έχει εισαχθεί επίσης, είναι πολύ πολύ χειρότερο.

Θα δώσει στην κυβέρνηση (των ΗΠΑ) νέες εξουσίες για να μπλοκάρει ιστοσελίδες και την πρόσβαση των Αμερικανών σε ότι δεν αρέσει στις εταιρείες. Το νομοσχέδιο θα ποινικοποιήσει το “ποστάρισμα” κάθε είδους του συνήθους οπτικοακουστικού περιεχομένου στο web – μουσική να παίζει στο παρασκήνιο του βίντεο, πλάνα των ανθρώπων που χορεύουν, τα παιδιά που παίζουν video games, και το “ανέβασμα” βίντεο ανθρώπων που παίζουν διασκευές.

Η νομοθεσία αυτή θα καταπνίξει την ελευθερία του λόγου και της καινοτομίας, και μπορεί ακόμα και να απειλήσει δημοφιλείς διαδικτυακές υπηρεσίες όπως το Twitter, το YouTube και το Facebook.

 

η μετάφραση στα Ελληνικά είναι από το dotsub.com

Χαρούμενο και δημιουργικό 2012

Χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το νέο έτος. Ας βάλει ο καθένας μας τα δυνατά του και με λίγη τύχη το 2012 μπορεί να φέρεις περισσότερα από όσα προσδοκούμε. Πολύ πίστη , πολύ δύναμη και άφθονη αγάπη από και πρός τους δικούς μας ανθρώπους (ξέρετε ποιοι είστε) ίσως αποδειχθούν τα αποτελεσματικότερα συστατικά για τα όνειρα μας, τους στόχους και τις ολοένα αυξανόμενες υποχρεώσεις μας.

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και δύναμη!!!

Drei professoren…

…Vaterland verloren (καθηγητές τρείς, εχάθη η πατρίς) ήταν τα κατά λέξη λόγια του Βίσμαρκ θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να τονίσει το πόσο απέχουν τα λόγια και οι θεωρίες από τις πράξεις. Με την σημερινή πολιτική/οικονομική/κοινωνική κατάσταση να έχει εξ ορισμού ξεπεράσει τα ακρότατα της , έρχεται αυτή η κάστα που φωλιάζει καρτερικά στην γωνία , περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να χτυπήσει. Φυσικά μιλάω για τους πάσης λογής καθηγητές/προφέσσορες (σκωπτικά ο όρος) αυτοχριζόμενους ή μη που έχουν βαλθεί να μας πείσουν με τακτικές κουρδιστού πορτοκαλιού για την αλήθεια ή την ορθότητα των θέσεων τους!!

Here’s To The Crazy Ones

Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They push the human race forward. And while some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.

Καλό ταξίδι Steve

Η εντροπία των θεσμών

Ομολογώ ότι πέρασε πολύς καιρός από το τελευταίο μου άρθρο. Αυτό συνέβη ίσως γιατί κάπου ανάμεσα στο διάστημα που πέρασε βαριόμουν ,τεμπέλιαζα αλλά επίσης  ασχολήθηκα με διαφορετικά πράγματα (κυρίως διάβασμα “εξωσχολικό” που λέγαμε μικροί). Ο κοινός παρονομαστής όμως κάθε ενός που ασχολείται —έστω και ερασιτεχνικά, όπως και εγώ— με το γράψιμο είναι η έλλειψη θέματος και έμπνευσης.

Σήμερα υπό το βάρος των δυσβάσταχτων οικονομικών μέτρων που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση, με το κοινωνικό καζάνι να έχει φτάσει προ πολλού (κατά την γνώμη μου) στο σημείου βρασμού, τί είναι τούτο που κρατά τόσο σφιχτά κλειστή την κοινωνική χύτρα (ας μου επιτραπεί ο όρος); Μου έρχεται έντονα στο μυαλό η έννοια της εντροπίας.

Το τείχος μέσα μου

Αναμφίβολα η χθεσινή μέρα μπορεί να μπεί στο πάνθεον των πιο δύσκολων ημερών μου. Εν μέσω εξεταστικής, ξύπνιος από τις 6.00 ,να βιώνω από τις 8.00 την κλιμακούμενη ζέστη του κέντρου και το ισοδύναμα κλιμακούμενο άγχος μου. Φυσικά η παρήγορη σκέψη και ανταμοιβή παράλληλα ήταν ότι το βράδυ της ίδιας μέρας θα έβλεπα το “The Wall”  live στο ΟΑΚΑ , όχι από τους Pink Floyd αλλά στα πλαίσια της περιοδείας του ιθύνοντα νού του εγχειρήματος, τον Roger Waters .

Επιστολή προς έναν “Αγανακτισμένο”

Αγαπητέ “Αγανακτισμένε”

Καταρχήν ελπίζω η διαμαρτυρία σου να έχει αντίκρυσμα αλλά προτού συμβεί αυτό θα ήθελα να σε προβληματίσω ώς προν την προαίρεση σου. Και όταν λέω προάιρεση αναφέρομαι στην απόφαση σου να συμμετάσχεις σε αυτό το κίνημα που περηφανεύεται για την ανεξαρτησία του, πέρα από κομματικά κριτήρια και χρωματικούς ρατσισμούς.

Η αρχιτεκτονική των “τρελών”

Αρχιτεκτονική είναι τόσο η τέχνη όσο και η επιστήμη του σχεδιασμού (με την έννοια της μελέτης, όχι μόνο του γραφικού σχεδίου) και της υλοποίησης κτιρίων.Το σχέδιο και η έκφραση του , που είναι ο σχεδιασμός ,πραγματώνουν ένα αντικείμενο , ένα σύστημα μία αντικειμενική υλική διάσταση

Δεν το έκρυψα ποτέ μου , ότι “πραγματική” Αθήνα θεωρούσα και θεωρώ πάντα το λεγόμενο “ιστορικό κέντρο”. Ιστορικό για πολλούς λόγους αλλά αυτό που θα με απασχολήσει στο παρών άρθρο είναι πρωτίστως η αρχιτεκτονική ως ιστορική καταγραφή τάσεων , επιρροών και επίταγών της εκάστοτε χρονικής περιόδου. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι όσο αναπτυσόταν χωροταξικά η πόλη δεν υπήρξαν αξιόλογες κατασκευές σε όλη την “ευρήτερη” Αθήνα. Όλα αυτά τα οικοδομήματα είναι εκεί ,στέκονται περήφανα στο πέρασμα του χρόνου και με την ύπαρξη τους και μόνο , διακυρρήτουν το μανιφέστο των δημιουργών τους . Τότε που πραγματικά το χτήσιμο ενός κτιρίου αποτελούσε “δημιουργία”  και όχι μια υποχρέωση που έπρεπε να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς. Τότε ήταν που πραγματικά η αρχιτεκτονική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι κάθε νέας μελέτης.