Το βίντεο αυτό εξετάζει την πρόταση της Γερουσίας των ΗΠΑ για το νόμο PROTECT IP Act (PIPA), αν και ένα νομοσχέδιο το Σώμα του Κοινοβουλίου που έχει εισαχθεί επίσης, είναι πολύ πολύ χειρότερο.

Θα δώσει στην κυβέρνηση (των ΗΠΑ) νέες εξουσίες για να μπλοκάρει ιστοσελίδες και την πρόσβαση των Αμερικανών σε ότι δεν αρέσει στις εταιρείες. Το νομοσχέδιο θα ποινικοποιήσει το “ποστάρισμα” κάθε είδους του συνήθους οπτικοακουστικού περιεχομένου στο web – μουσική να παίζει στο παρασκήνιο του βίντεο, πλάνα των ανθρώπων που χορεύουν, τα παιδιά που παίζουν video games, και το “ανέβασμα” βίντεο ανθρώπων που παίζουν διασκευές.

Η νομοθεσία αυτή θα καταπνίξει την ελευθερία του λόγου και της καινοτομίας, και μπορεί ακόμα και να απειλήσει δημοφιλείς διαδικτυακές υπηρεσίες όπως το Twitter, το YouTube και το Facebook.

η μετάφραση στα Ελληνικά είναι από το dotsub.com

Χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το νέο έτος. Ας βάλει ο καθένας μας τα δυνατά του και με λίγη τύχη το 2012 μπορεί να φέρεις περισσότερα από όσα προσδοκούμε. Πολύ πίστη , πολύ δύναμη και άφθονη αγάπη από και πρός τους δικούς μας ανθρώπους (ξέρετε ποιοι είστε) ίσως αποδειχθούν τα αποτελεσματικότερα συστατικά για τα όνειρα μας, τους στόχους και τις ολοένα αυξανόμενες υποχρεώσεις μας.

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και δύναμη!!!

Λογικό είναι να αναρωτηθεί κανείς ποιος έχει δίκιο, δεν μπορεί κάποιος θα έχει περισσότερο δίκιο!! Πολύ σωστά αναλύει ο Νίκος Δήμου στο Πρόβλημα του Χότζα :

Η αλήθεια δεν είναι μία και μονοσήμαντη

Με λίγα λόγια ο καθένας αναλόγως την ιδεολογία , το επιστημονικό του υπόβαθρο επιλέγει συνειδητά ή ασυνείδητα την θεωρία που του ταιριάζει. Όμως δεν αργεί η στιγμή που ένας εξίσου διαβασμένος αντιρρησίας θα πείσει με την ίδια ευκολία σε πολλές περιπτώσεις για το αντίθετο. Μήπως τελικά ο μέσος πολίτης είναι έρμαιο των εκάστοτε καθηγητών που κατά βάσει τρομοκρατούν παρά ενημερώνουν; Μάλιστα αυτού του είδους η τρομοκρατία έρχεται συγκεκαλυμένη με νούμερα, στατιστικές και αναφορές σε ονόματα που λογικό είναι ότι οι περισσότεροι ούτε σε σταυρόλεξο δεν έχουν πετύχει. Επομένως γιατί υιοθετούμε αυτές τις απόψεις; Από ανάγκη να βάλουμε ταμπέλα στο πρόβλημα , να αισιοδοξούμε για ένα φώς στο τούνελ , να περιμένουμε στωικά τον αφανισμό μας ή να ξέρουμε πως θα αντιμετωπίσουμε τι μας ξημερώνει;;

Προσωπικά πιστεύω ότι ο μέσος πολίτης δεν ασχολείται γιατί ο καθημερινός αγώνας για την επιβίωση δεν του αφήνει περιθώρια για προβληματισμούς την στιγμή που οι λογιαριασμοί “τρέχουν” ; Η δική μου ερμηνεία έχει να κάνει με την ορχήστρα του Τιτανικού. Το πλοίο βουλιάζει αλλά η ορχήστρα  συνεχίζει να παίζει. Η ύφεση βαθαίνει, τα προβλήματα διογκώνονται αλλά οι καθηγητές/οργανοπαίχτες συνεχίζουν το ανούσιο έργο τους αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει.

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω η αλήθεια δεν είναι μονοσήμαντη, όπως και η κρίση έχει και την αισιόδοξη της πλευρά, αυτή που δεν συμπεριλαμβάνεται στις θεωρίες απόψεις και τις αντιλήψεις των προφεσσόρων. Είναι μια ιδέα, μια αξία και ένα πιστεύω που μας στηρίζει και μας οδηγεί μέσα στην απαιτητική καθημερινότητα και μας οχυρώνει απέναντι στις μυριάδες θεωρίες συνομωσίας και καταστροφής που μας βομβαρδίζουν ανελλιπώς

Να υπενθυμίσω:

If you don’t stand for something you’ll fall for anything

Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They push the human race forward. And while some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.

Καλό ταξίδι Steve

Σήμερα υπό το βάρος των δυσβάσταχτων οικονομικών μέτρων που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση, με το κοινωνικό καζάνι να έχει φτάσει προ πολλού (κατά την γνώμη μου) στο σημείου βρασμού, τί είναι τούτο που κρατά τόσο σφιχτά κλειστή την κοινωνική χύτρα (ας μου επιτραπεί ο όρος); Μου έρχεται έντονα στο μυαλό η έννοια της εντροπίας.

Η Wikipedia την ορίζει:

Η εντροπία είναι η έννοια μέσω της οποίας μετράται η αταξία, της οποίας η μέγιστη τιμή αντικατοπτρίζει την πλήρη αποδιοργάνωση (ομογενοποίηση των πάντων) και ισοδυναμεί με την παύση της ζωής ή αλλιώς της εξέλιξης. Σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει καμία διαδικασία και δε βρίσκεται «σε λήθαργο» (κρυμμένη) κανενός είδους πληροφορία που να επιτρέπει την εξέλιξη (ή τη ζωή) αν με κάποιο τρόπο γίνει εκ νέου παροχή μόνο ενέργειας.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάποιος επιστήμονας ή πολιτικός αναλυτής να καταλάβει ότι η σημερινή κατάσταση περιγράφεται άψογα από την έννοια αυτή. Η τάση προς αταξία η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε εξέλιξη έχει τις προεκτάσεις σε κοινωνικό, πολιτικό αλλά και θεσμικό επίπεδο. Η μεταρρυθμιστική μανία της κυβέρνησης να επιτύχει την μέγιστη τιμή της “εντροπίας” σε ζητήματα που υπήρξαν επί σειρά δεκαετιών τελματώδη , βάσει της φυσικής έχουν ώς σκοπό την εξέλιξη , όμως τείνουν να επιτύχουν την πάυση της ζωής (οικονομική εξαθλίωση,ανεργία, απογοήτευση) όπως πολύ έξυπνα περιγράφει ο όρισμός.

Επιπλέον η Wikipedia αναφέρει:

Ο όρος «εντροπία» («εν-» + «τροπή», αλλαγή εντός, εσωτερική αλλαγή)

Κοινώς προκειμένου οι αλλαγές που προωθούνται , πρέπει να προσεγγίζονται με μια ανάγκη για αλλαγή εντός της κοινωνίας και του καθενώς από μας ούτως ώστε να γίνει η εκ νέου παροχή ενέργειας προκειμένου να υπάρξει εξέλιξη.

Αυτό φυσικά δεν μπορεί να επιτευχθεί από την μια μέρα στην άλλη και με τους υπάρχοντες θεσμούς και πολιτικές συνιστώσες. Η αλλαγή εντός είναι το έναυσμα για την αναγέννηση των πολιτικών σχηματισμών, των θεσμών , των ανθρώπων και των ιδεολογιών που τόσο στεγνά κατατάσονται σε ένα σύστημα που προσδιορίζει και προσδιορίζεται από δεξια, αριστερά και κεντρώα επίθετα. Δεν νομίζω αυτή η κυβέρνηση να καταλαβαίνει τι κάνει παρά μόνο γιατί πρέπει να το κάνει (δηλαδή αυξάνει την “αταξία”).  Ουσιαστικά η εντροπία και η μέγιστη τιμή αυτής οδηγά με μαθηματική ακρίβεια στην κατεδάφιση του πολιτικού συστήματος με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η χύτρα της κοινωνίας  αναμένεται να σκάσει από στιγμή σε στιγμή και μια νέα αρχή να προβάλει, με άγνωστο τι θα είναι και πως. Όμως  ο δρόμος της εξέλιξης βρίσκεται στα μόρια της φυσικής μας υπόστασης και η φυσική ορμή για αλλαγές, θα μας οδηγήσει στη δημιουργία νέων θεσμών και νέων πολιτικών και κοινωνικών παραγώγων.Δική μας υποχρέωση είναι να τολμήσουμε την αλλαγή.

« Όλες οι αυθόρμητες μεταβολές στη φύση οδηγούν σε αύξηση της εντροπίας»

Αναμφίβολα η χθεσινή μέρα μπορεί να μπεί στο πάνθεον των πιο δύσκολων ημερών μου. Εν μέσω εξεταστικής, ξύπνιος από τις 6.00 ,να βιώνω από τις 8.00 την κλιμακούμενη ζέστη του κέντρου και το ισοδύναμα κλιμακούμενο άγχος μου. Φυσικά η παρήγορη σκέψη και ανταμοιβή παράλληλα ήταν ότι το βράδυ της ίδιας μέρας θα έβλεπα το “The Wall”  live στο ΟΑΚΑ , όχι από τους Pink Floyd αλλά στα πλαίσια της περιοδείας του ιθύνοντα νού του εγχειρήματος, τον Roger Waters .

Δεν σκοπέυω να σας κουράσω με άσκοπες λεπτομέρειες , λέγοντας μόνο τούτο : όσοι δεν μπορείτε να το δείτε περιμένετε το DVD, όσοι το έιδατε ή θα το δείτε (σήμερα 9/7 και Τρίτη 12/7) θα πω πολύ απλά ότι πρόκειται για εμπειρία και όπως κάθε εμπειρία ίθυσται να βιώνεται με όλα τα αισθητήρια όργανα “ανοιχτά” .

Συνεχίζω από το κομμάτι της καθημερινότητας που ανέφερα παραπάνω. Φτάνουμε κατά τις 17.30 στο ΟΑΚΑ που σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται κόσμος που περίμενε να μπεί μέσα καθώς η ανακοίνωση για τις πόρτες ήταν στις 18.00 . Ύστερα από μια μικρή καθυστέρηση συνοδευόμενη από την κλασσική νεοελληνική διογκωτική μίρλα καθήσαμε στις θέσεις μας (περίπου στις 18.45) . Η κούραση της ημέρας άρχισε να με καταβάλει καθώς δεν είχα ξεκουραστεί και οι ανοχές μου δοκιμαζόταν πλέον με άλλες παραμέτρους. Ως εκ τούτου είχα σκέψεις του στύλ “…σιγά να μην αποδόσει την ατμόσφαιρα του δίσκου…” , “…τι εφέ και μ****ιες για να μας αποσπάσει την προσοχή από την κακή απόδοση των κομματιών…” και άλλα τέτοια τουβλάκια για να χρησιμοποιήσω και λίγη από την λογοτεχνία του δίσκου.

Όλα αυτά μέχρι που ξεκίνησε το show…

“….we came in?”

….Ξαφνικά ένιωσα μέσα μου κάτι να γκρεμίζεται, να πέφτει και δεν σας κρύβω ότι το 90% της συναυλίας το βίωσα βουρκωμένος και με μια προσπάθεια να μην ξεσπάσω. Ένοιωθα ότι αυτό που συνέβενε μέσα μου ήταν πιο δυνατό από αυτό το περίτεχνο τείχος των σκέψεων και των πεποιθήσεων που έχτισα προτού ηχήσει η 1η νότα.

Ένιωθα μέσα μου κάτι που με προέτρεπε ΖΗΣΕ ΤΟ!!! απλά , αφέσου στην μαγεία της μουσικής και όντας το The Wall ένας δίσκος που από τα 21-22 με σημάδεψε με την συμβολικότητα και την δύναμη που έκρυβε μέσα του, οι επόμενες στιγμές ήταν το λιγότερο συγκλονιστικές.  Εκείνα τα χρόνια παράλληλα έχτιζα το δικό μου τείχος που με οδήγησε για ένα σεβαστό διάστημα στην αποξένωση , την απομόνωση και το σκοτάδι και όπως πολύ σωστά αναφέρεται στον δίσκο

I’ve got wild staring eyes.
And I’ve got a strong urge to fly.
But I got nowhere to fly to.

Αλλά ευτυχώς οι μέρες που το τείχος μου με έκλεινε ασφυκτικά από τον ευατό μου και την πραγματικότητα έχουν παρέλεθει. Παρόλα αυτά η ανθρώπινη φύση είναι πάντα έτοιμη να επιστρέψει σε μια πρότερη / προσφιλή (έτσι τουλάχιστον νομίζει)  κατάσταση , εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν. Κάτι τέτοιο περίπου έγινε χτές αλλά και αρκετές φορές στο παρελθόν, που ομολογώ ότι το τείχος μέσα μου δεν με άφηνε να διακρίνω τους φίλους μου από τους εχθρόυς μου, το δίκαιο από το άδικο, τον στόχο από την αστοχία. Ευτυχώς όμως αυτό που είναι πίσω από τον τείχος έχει την δύναμη και μπορεί να καταρρίψει τα τούβλα της κατωτερότητας, της μνησικακίας  , της ακρασίας και  βγαίνοντας έξω από αυτό να χαρεί το υπέρτατο αγαθό της ζωής χωρίς ενοχικά ή νευρωτικά δεσμά.

Έτσι θα ήθελα να πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς και αυτές που με βοήθησαν να γκρεμίσω σε μεγάλο μέρος του το εσωτερικό μου τείχος και ένα ευχαριστώ στον Roger Waters που άθελα του (ή μήπως όχι ;;;) μου έκανε αυτή την τόσο ωραία  υπενθύμιση χτές το βράδυ.

Hey! Teachers! Leave them kids alone!
All in all it’s just another brick in the wall.

Καταρχήν ελπίζω η διαμαρτυρία σου να έχει αντίκρυσμα αλλά προτού συμβεί αυτό θα ήθελα να σε προβληματίσω ώς προν την προαίρεση σου. Και όταν λέω προάιρεση αναφέρομαι στην απόφαση σου να συμμετάσχεις σε αυτό το κίνημα που περηφανεύεται για την ανεξαρτησία του, πέρα από κομματικά κριτήρια και χρωματικούς ρατσισμούς.

Σε ερωτώ :

Μήπως ήσουν εσύ ένας από αυτούς που πήγε σε “αυτούς” για να μπείς ρουσφετολογικά στο Δημόσιο , οι οποίοι “αυτοί” είναι οι ίδιοι που με τόση περηφάνεια μουντζώνεις σήμερα;

Μήπως  ήσουν ένας από αυτούς που φοροδιέφευγε γιατί πολύ απλά μπορούσε;

Μήπως  έισαι ένας από αυτούς που πήρες προαγωγή με όχι τόσο διαφανή κριτήρια;

Μήπως έισαι ένας από αυτούς που καταχράστηκαν χρήμα και εξουσία λόγω της θέσης τους;

Μήπως  είσαι γρανάζι αυτού του συστήματος που σήμερα με τόσο πάθος αντιτίθεσαι;

Πρόσεξε τι θα απαντήσεις γιατί όπως έλεγαν και οι σοφοί “πρόσεξε τι έυχεσαι γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί”. Γιατί “Αγανακτισμένε” αν η επανάσταση σου πιάσει τόπο θα είσαι ο πρώτος που θα νιώσει τον πέλεκυ της στον σβέρκο σου και να είσαι σίγουρος ότι δεν έχεις την παιδεία , (γιατί την απαξίωνες μέσω φροντιστηρίων , παρατάξεων και λοιπών πελατειακών τακτικών) ούτε την βούληση (γιατί πολύ απλά έκανες άκριτα κτήμα σου την μασημένη τροφή που επιμελώς αναμασούσανε τα mediaκα παπαγαλάκια) να πορευθείς έτσι όπως θα προστάξουν τα “νεά ήθη” που με τόσο πάθος ευαγγελίζεσαι !!!

Πρόσεξε γιατί εκθέτεις ευατόν και τα παιδιά σου μαζί, που τα “σέρνεις” με πλακάτ να διαδηλώσουν για χάρη σου. Χρησιμοποιείς πολιτικά άβουλα παιδιά να κρατάνε “Αγανακτισμένα” συνθήματα ,εμφυτέυοντας τους το μνημονικό ίχνος της πολιτικής απαξιώσης από τρυφερή ηλικία. Τόσο πολύ νοιάζεσαι για το μέλλον τους , που με το στανιό έκανες την επανάσταση σου δική τους;

Τελικά πόσο διαφέρεις απο αυτό που είσαι σε αυτό που θέλεις να γίνεις;

Ελπίζω όλα αυτά που σε ερωτώ να απαντηθούν εντός των ημερών, γιατί ειδάλλως θα υποθέσω ότι η “αγανακτηση” σου δεν ήταν τίποτε άλλο από μια πράξη εξιλέωσης στην “συναίνεση” που έδωσες με την εν γένει συμπεριφορά και την ψήφο σου σε “αυτούς” που με τόσο καμάρι σήμερα εσύ και οι όμοιοι σου απαιτείτε τις κεφαλές των επι πινάκι !!!

Πριν κλείσω να σου υπενθυμίσω επίσης ότι το Πολυτεχνείο το 1973 ξεκίνησε και αυτό από μια παρέα αγανακτισμένων και χωρίς άμεσες συγκρίσεις, εκείνο που μπορώ να συμπεράνω είναι ότι το αγωνιστικό “ομόλογο” έχει μεγάλη αξία στην πολιτική!!! Να το θυμάσαι αυτό πριν κάνεις τις όποιες σκέψεις περί “Αγανακτισμένων” ηγετών, γιατί αυτό που με φοβίζει ως πιθανό ενδεχόμενο είναι ότι η αγνότητα του κινήματος σου θα μολύνθεί πολύ σύντομα από επίδοξους μνηστήρες προκειμένου να οδηγήσουν την αγελαία αγανάκτηση σας σε ένα νέο πολιτικό κίνημα!!!

Αν συμβεί τούτο , τότε τι γίνεται; Απο εκεί που ως ελεύθερος διαδηλωτής διεκδικούσες θα μετατραπείς σε ένα κομματικό στέλεχος;

Για αυτό σου λέω : Πρόσεχε !!!

Περιμένω εναγωνίως τις εξελίξεις και είμαι σίγουρος ότι στις επόμενες μέρες θα γίνουν πολλά που θα είναι καθοριστικά για τις προτάσεις και τις προθέσεις του κινήματος σου.

Εως τότε σου έυχομαι καλή επιτυχία στην αυτοκάθαρση σου (αν έχεις αποφασίσει να την κάνεις) και καλή δύναμη σε όλους σας

Νέε, θυμήσου: δε γίνεσαι δούλος όταν σε υποτάσσει μόνον αυτός που έχει την εξουσία – αλλά κι εκείνος που την πολεμάει.

Οδυσσέας Ελύτης

Αρχιτεκτονική είναι τόσο η τέχνη όσο και η επιστήμη του σχεδιασμού (με την έννοια της μελέτης, όχι μόνο του γραφικού σχεδίου) και της υλοποίησης κτιρίων.Το σχέδιο και η έκφραση του , που είναι ο σχεδιασμός ,πραγματώνουν ένα αντικείμενο , ένα σύστημα μία αντικειμενική υλική διάσταση

Δεν το έκρυψα ποτέ μου , ότι “πραγματική” Αθήνα θεωρούσα και θεωρώ πάντα το λεγόμενο “ιστορικό κέντρο”. Ιστορικό για πολλούς λόγους αλλά αυτό που θα με απασχολήσει στο παρών άρθρο είναι πρωτίστως η αρχιτεκτονική ως ιστορική καταγραφή τάσεων , επιρροών και επίταγών της εκάστοτε χρονικής περιόδου. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι όσο αναπτυσόταν χωροταξικά η πόλη δεν υπήρξαν αξιόλογες κατασκευές σε όλη την “ευρήτερη” Αθήνα. Όλα αυτά τα οικοδομήματα είναι εκεί ,στέκονται περήφανα στο πέρασμα του χρόνου και με την ύπαρξη τους και μόνο , διακυρρήτουν το μανιφέστο των δημιουργών τους . Τότε που πραγματικά το χτήσιμο ενός κτιρίου αποτελούσε “δημιουργία”  και όχι μια υποχρέωση που έπρεπε να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς. Τότε ήταν που πραγματικά η αρχιτεκτονική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι κάθε νέας μελέτης.

Ετυμολογικά, ο όρος προέρχεται από το ελληνικό αρχή και τέχνη – τεκτονική (κατασκευή/δημιουργία)

Δεν είναι πολύ μακρινός ο χρόνος που το 1974 ο Τάκης Ζενέτος στον Άγιο Δημήτριο έχοντας το όραμα για μια εκπαίδευση που θα αναδείκνυε τον νέο άνθρωπο και θα έθετε πραγματικές βάσεις για το μέλλον , δημιούργησε το στρόγγυλο σχολείο. Μια άλλη διάσταση στην αστική διαβίωση έδωσε η Μπλέ πολυκατοικία έργο του Κυριάκου Παναγιωτάκου για την οποία ο ίδιος ο Le Corbusier είπε ότι είναι πολύ όμορφη. Φυσικά δεν θα μπορούσα να αφήσω εκτός τις προσφυγικές κατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας , όπου με την τελευταία λέξη του αστικού design της εποχής , έδωσαν μια νέα ευκαιρία στους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.Αυτά είναι ενδεικτικά από τα πολλά εγχειρήματα που γίναν απο ανθρώπους που ήλπιζαν ότι με την δική τους ματιά και συμβολή στην τέχνη του κατοικείν, θέτανε τις βάσεις μιας αυριανής καλύτερης κοινωνίας με την αρχιτεκτονική του σήμερα.

Δυστυχώς έμελε όπως όλοι μας διαπιστώνουμε η ανοικοδομήση σε συνδιασμό με την άναρχη δόμηση και τον γνωστό νεοελληνικό τρόπο του βλαχομπαρόκ, να  οδήγησουν σε μια υδροκέφαλη πλυθυσμιακά πρωτεύουσα όπου πλέον δεν έχει σημασία το πώς ζείς αλλά που ζέις. Η αλλαγή των ηθών επέβαλε μια βιτρίνα η οποία δυστυχώς  αρέσκεται στις trendy και in περιοχές. Πλέον η οποιαδήποτε πρόταση για ανάπλαση,διάσωση και ότι έχει να κάνει με την διασφάλιση της νεώτερης αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς θυσιάζεται στον βωμό της ανάπτυξης και της “κάλυψης” της αυξημένης ζήτησης. Σημέρα η τέχνη του κατοικείν μεταμορφώθηκε σε ανάγκη κατοίκησης χωρίς όρους αλλά μόνο με κανόνες.

Όμως υπάρχουν σήμερα οραματιστές; Αυτοί που θα δείξουν τον δρόμο της εξέλιξης και θα θέσουν τα standards πάνω στα οποία θα οικοδομηθεί το νέο σπίτι και ως εκ τούτου ο νέος άνθρωπος; Δυστυχώς σε μια κοινωνία όπου οι ευκολίες παντώς τύπου έιναι τρόπος ζωής και το σπίτι ως ουσία μεταφέρθηκε σαν ένα profile στο facebook, δεν είναι εύκολα διακριτοί αυτοί που μπορούν και θέλουν να καινοτομήσουν.  Επομένως ,αν υπάρχουν, καλούνται να απαγκιστρωθούν από το πλαίσιο της ρουτίνας και της δεδομένης κατάστασης, και να οικοδομήσουν εξ αρχής μια νέα τάξη ηθών, ιδεών και οικοδομημάτων. Όπως πάντα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον οπισθοδρομισμό της κοινωνίας και τον αναχρονισμό των επικρατούντων αντιλήψεων.

Με λίγα λόγια θα θεωρηθούν και τρελοί γιατί μόνο ένας τρελός θα πήγαινε κόντρα σε ένα κατεστημένο που ως εσχάτη των ποινών θα τον καταδικάσει στην επαγγελματική απομόνωση. Είναι όμως μια επιλογή που θα καθορίσει την πορεία τους και όπως ο  δρόμος του κάθε “τρελού” πιονέρου δεν ητάν ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα….

…αντιθέτως ήταν ο δρόμος της Αρετής που είναι δύσβατος και μόνο για τους τολμηρόυς και ενάρετους ¨τρελούς” , αυτούς που με τα οικοδομήματα τους (φυσικά και πνευματικά) οραματίστηκαν ένα καλύτερο κόσμο σε μια κοινωνία που όμως κατέληξε να περνά τον χρόνο της θαυμάζοντας το είδωλο της στον καθρέφτη.

Προς διευκρίνηση δεν αναφέρομαι “αυστηρά” στον όρο του gothic γιατί πολύ απλά με ένα googlάρισμα θα διαπιστώσετε ότι έχει πολλές προεκτάσεις όπως είναι η γλώσσα, η τέχνη ,η αρχιτεκτονική και η μουσική όπου στην τελευταία είναι ευρέως διαδομένο. Επομένως δεν θα είναι δόκιμο να το εντάξω κάπου μιας και από μόνο του το gothic αποτελεί όλη εκείνη την ξενόφερτη κουλτούρα που έχει εισβάλει στην ελληνική αυτή του κλαρίνου.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν βρίσκω απαραίτητα κακή την μίξη πολιτισμών αλλά  κάθε οργανοπαίκτης κρίνεται όταν παίξει και θα παράξει μουσική. Έτσι και εμείς πρέπει να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας και να ακούσουμε την μουσική που εμείς με τόσο ξεχωριστό τρόπο παράγουμε. Με λίγα λόγια να ακούσουμε το γκοθοκλαρίνο μας τι ήχο βγάζει. Σολάρει επιδεικτικά, παίζει με ρυθμό και ουσία ή φαλτσάρει σε βαθμό κακουργήματος ; Να υπενθυμίσω ότι στην τελευταία περίπτωση ταιριαστό είναι το παράδειγμα του Κακοφωνίξ  (για όσους δεν γνωρίζουν είναι ο βάρδος του Γαλατικού χωριού του Αστερίξ ) όπου η Wikipedia αναφέρει για αυτόν χαρακτηριστικά :

…του αρέσει τρομερά να τραγουδάει και να παίζει τη λύρα του και δε διστάζει να το κάνει σε κάθε ευκαιρία. Είναι, όμως, ιδιαίτερα παράφωνος και η μουσική του εξοργίζει όλους τους υπόλοιπους χωρικούς. Όλοι πιστεύουν ότι τραγουδάει απαίσια, εκτός από τον ίδιο…

Επομένως για να μήν απομωνοθούμε από τους άλλους και τον εαυτό μας, ας καθήσουμε να μάθουμε να παίζουμε το γκοθοκλαρίνο μας και να αγαπήσουμε εξίσου την μερία του κλαρίνου ήτοι την ελληνική μας κληρονομία και κάθετι που είναι ελληνικό, και από την άλλη να αποδεχτούμε το gothic ως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που έχουμε παράγωντας την δική μας ξεχωριστή μουσική. Μόνο έτσι η μουσική μας θα αποκτήσει την δική της μελωδία και ηχόχρωμα, η οποία δεν θα εξοργίζει τους γύρω μας  αλλά αντιθέτως θα τους προτρέψει να χορέψουν και να τραγουδήσουν μαζί μας!!!

Κλείνοντας να υπενθυμίσω σε όλους ότι : Το κλαρίνο μπορεί να είναι gothic, το gothic όμως δεν μπορεί να είναι κλαρίνο

Η Βικιπαιδεία στο λήμα τις για τον Αθεϊσμό  χαρακτηριστικά αναφέρει :

Στα πρώιμα αρχαία Ελληνικά, το επίθετο άθεος (από το στερητικό α + θεός) σήμαινε εκείνον που ήταν “χωρίς θεούς” ή εκείνον που του “έλειπε η πίστη στους θεούς”. Η λέξη απέκτησε ένα επιπρόσθετο νόημα κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, οπότε και εξέφραζε την πλήρη έλλειψη σχέσεων με τους θεούς, δηλαδή σήμαινε “αρνητής των θεών, άθρησκος, ανόσιος”, είχε δε βαρύτερες συνυποδηλώσεις από τον όρο ασεβής

Οι πιο παρατηρητικοί θα καταλάβουν ότι αυτοί που είναι απαξιωτές του πολιτικού συστήματος είναι οι ίδιοι που τους λείπει η πίστη και στους θεούς και ως εκ τούτου μιας άλλης μορφής κατάσταση γεννάται. Αυτή της απάθειας, της ουδετερότητας , μιας παθητικότητας που αφήνει τους αρνητές στο περιθώριο και μάλιστα με την σύμφωνη θέση τους!!!!

Σας φαίνεται παράξενο;

Κι όμως!! Τα μεγάλα ποσοστά που παίρνει οι “Κανένας” στα γκάλοπ, η εξύβριση των πολιτικών προσώπων (όχι άδικα,αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα) αλλά  όταν έρθουν τα σκούρα, ως εκ θαύματος, όλοι ξαναβρίσκουν την πίστη τους σε μπλέ,πράσινους,κόκκινους και τους δίνουν μια ακόμη ευκαιρία. Στην εκκλησία από την άλλη ,λοιποί λειτουργοί απαξιώνονται γιατί πολύ απλά κάνουν αυτό που κάνουν χωρίς επιπτώσεις από το ποίμνιο,και οι αντιρησσίες θα επιστρέψουν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα ,τον 15άυγουστο γιατί “έτσι είναι το εθιμο”.

Μπά ?!!?

Αλλά έτσι είναι δυστυχώς, οι απαξιωτές εκκλησίας και πολιτικού συστήματος δίνουν περισσότερο “αέρα” και στους 2 να ενεργούν περισσότερο ελεύθερα και μάλιστα εις βάρος τους . Το απολιτίκ χωρίς πράξεις δεν είναι αντίδραση, η Αθεϊα χωρίς πίστη ( πίστη στον εαυτό μας πρωτίστως ανεξαρτήτου δόγματος) δεν είναι μαγκιά αλλά αδυναμία. Όλα αυτά τα τετριμένα trends που φυσικά μόνο σε καφέδες μπορούν να ευσταθούν (του στύλ : δεν πιστέυω σε κάτι που δεν βλέπω —> πολύ καλό εδώ το επιχείρημα του Einstein )  δεν πρόκεται να αλλάξουν τίποτε ,όχι μόνο στον κόσμο αλλά και σε εμάς του ίδιους.

Η πορεία μας σαν άνθρωποι μέσα στα πάθη κάποια στιγμή θα μας οδηγήσουν σε έναν αλληγορικό “θάνατο” αλλά στο χέρι μας είναι να “αναστηθούμε” και αυτό μόνο με την πίστη μπορεί να επιτευχθεί. Την πίστη στους φίλους μας, τους συναδέλφους μας ,τους συντρόφους μας ,τους γονείς μας και πάνω από όλα στον εαυτό μας!!!

Το πρόβλημα της επιστήμης είναι η πίστη αλλά χωρίς πίστη η επιστήμη θα είχε πετύχει τόσα πολλά?

Θα κλέισω δανειζόμενος τον επίλογο του πολύ επίκαιρου άρθρου του Στυλιανού Τάκα

Ο Συμβολισμός του Θανάτου και της Ανάστασης

Η εξάλειψη των παθών είναι η υπέρτατη πράξη ηρωισμού του ανθρώπου!

Καλό Πάσχα σε όλους και Καλή Ανάσταση