Το γκοθοκλαρίνο

Διαβάζοντας σε ένα καφέ της Κηφισίας χτές το πρωί την Athens Voice έπεσα πάνω σε αυτόν τον όρο που αποτελεί και τον τίτλο του παρόντος άρθρου. Δεν σας κρύβω ότι σχεδόν αστραπιαία ήρθε στην σκέψη μου, η μίξη των πολιτισμών , των θεωριών και των κουλτουρών που εμπεριέχει το συγκεκριμένο “όργανο”. Λίγο gothic , πολύ κλαρίνο ή πολύ gothic και λίγο κλαρίνο. Ο καθένας μας γνωρίζει για τον  εαυτό του τις ποσοστώσεις αλλά αυτό που είναι κοινό σε όλους είναι η ύπαρξη και των δύο στοιχείων . Πραγματίκα αν το καλοσκεφτεί κανείς σε μια χώρα που το κλαρίνο είναι “σχεδόν” το εθνικό μας μουσικό όργανο, οι gothic επιρροές δεν είναι λίγες, και όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς κραταίες σε ορισμένες πτυχές την κοινής ζωής.

Προς διευκρίνηση δεν αναφέρομαι “αυστηρά” στον όρο του gothic γιατί πολύ απλά με ένα googlάρισμα θα διαπιστώσετε ότι έχει πολλές προεκτάσεις όπως είναι η γλώσσα, η τέχνη ,η αρχιτεκτονική και η μουσική όπου στην τελευταία είναι ευρέως διαδομένο. Επομένως δεν θα είναι δόκιμο να το εντάξω κάπου μιας και από μόνο του το gothic αποτελεί όλη εκείνη την ξενόφερτη κουλτούρα που έχει εισβάλει στην ελληνική αυτή του κλαρίνου.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν βρίσκω απαραίτητα κακή την μίξη πολιτισμών αλλά  κάθε οργανοπαίκτης κρίνεται όταν παίξει και θα παράξει μουσική. Έτσι και εμείς πρέπει να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας και να ακούσουμε την μουσική που εμείς με τόσο ξεχωριστό τρόπο παράγουμε. Με λίγα λόγια να ακούσουμε το γκοθοκλαρίνο μας τι ήχο βγάζει. Σολάρει επιδεικτικά, παίζει με ρυθμό και ουσία ή φαλτσάρει σε βαθμό κακουργήματος ; Να υπενθυμίσω ότι στην τελευταία περίπτωση ταιριαστό είναι το παράδειγμα του Κακοφωνίξ  (για όσους δεν γνωρίζουν είναι ο βάρδος του Γαλατικού χωριού του Αστερίξ ) όπου η Wikipedia αναφέρει για αυτόν χαρακτηριστικά :

…του αρέσει τρομερά να τραγουδάει και να παίζει τη λύρα του και δε διστάζει να το κάνει σε κάθε ευκαιρία. Είναι, όμως, ιδιαίτερα παράφωνος και η μουσική του εξοργίζει όλους τους υπόλοιπους χωρικούς. Όλοι πιστεύουν ότι τραγουδάει απαίσια, εκτός από τον ίδιο…

Επομένως για να μήν απομωνοθούμε από τους άλλους και τον εαυτό μας, ας καθήσουμε να μάθουμε να παίζουμε το γκοθοκλαρίνο μας και να αγαπήσουμε εξίσου την μερία του κλαρίνου ήτοι την ελληνική μας κληρονομία και κάθετι που είναι ελληνικό, και από την άλλη να αποδεχτούμε το gothic ως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που έχουμε παράγωντας την δική μας ξεχωριστή μουσική. Μόνο έτσι η μουσική μας θα αποκτήσει την δική της μελωδία και ηχόχρωμα, η οποία δεν θα εξοργίζει τους γύρω μας  αλλά αντιθέτως θα τους προτρέψει να χορέψουν και να τραγουδήσουν μαζί μας!!!

Κλείνοντας να υπενθυμίσω σε όλους ότι : Το κλαρίνο μπορεί να είναι gothic, το gothic όμως δεν μπορεί να είναι κλαρίνο

Advertisements

5 thoughts on “Το γκοθοκλαρίνο

  1. lefterisbarbatsalos May 7, 2011 / 21:53

    Πειράζει που αντέχω το κλαρίνο ακόμα και στην gothic εκδοχή του?

    • Bill Niakas May 7, 2011 / 22:08

      Μα φυσικά και όχι, πολύ μεγάλες μουσικές στιγμές έχουν περιγραφεί με τις νότες του!!! Το ζήτημα είναι αν δεν το αντέχεις…

  2. Salih Emin May 7, 2011 / 22:42

    πειράζει που δεν μπορώ να αντέξω το κλαρίνο πάνω από 5 λεπτά;
    Αλλά τι να κάνω που εχω μπλέξει με κλαρινοαιματη….

    • Bill Niakas May 7, 2011 / 22:57

      μη σε ακούσει η κλαρινοαίματη μόνο και αρχίσουν τα δημοτικά 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s