Ο συγγραφικός αυθορμητισμός

Τους τελευταίους 2 μήνες δεν ασχολούμαι πολύ με το blog. Όχι από τεμπελιά (ίσως λίγο) αλλά περισσότερο από την ανεπάρκεια να αποτυπώσω όλες αυτές τις σκέψεις που με ιλιγγιώδη ταχύτητα γυρνούν μέσα στο κεφάλι μου , πολλές φορές είς βάρος άλλων σημαντικότερων προτεραιοτήτων (πχ. πως βρίσκω το μοναδιαίο υδρογράφημα της 1 ώρας σε μια άσκηση, την στιγμή που η λύση της με ξυπνά απότομα στις 3 η ώρα τη νυχτα) .

Για αυτόν το λόγο συμφώνησα με τον εαυτό μου ότι θα γράφω τα σημαντικά για εμένα αλλά και πολλές φορές αυτά που οι φίλοι και αναγνώστες (οι πρώτοι ταυτίζονται με τους δεύτερους , μια ευτυχής για εμένα συγκηρία) με προτρέπουν να σχολιάσω μέσα από το δικό μου πρίσμα . Για να αντιμετωπίσω αυτή μου την ανάγκη να εκφράσω και να εκφραστώ, πολλές φορές χρειάστηκε να καθίσω να σχεδιάσω και κατά κάποιον τρόπο να μεθοδέυσω ένα κείμενο προς την κατέυθυνση του αντικειμένου που θέλω να οδηγηθώ. Πάντα για καλό σκοπό αλλά πάντοτε με ένα κλικ κάτω στον αυθορμητισμό και την ορμή που οι σκέψεις και οι απόψεις γίνονται λέξεις και προτάσεις και προκαθορίζουν νοήματα και ιδέες που ίσως ο γράφων να μην τις ξεστόμιζε σε κάποιες περιπτώσεις.

Συνέχίζω μετά από 2 μέρες και 5 λεπτά πριν τις 12 το βράδυ να σκέφτομαι πως θα πω αυτό που σκέφτομαι χωρίς να είναι “σιδερωμένο” και “λουστραρισμένο” , αλλά και πάλι όχι έξω από τα όρια του καθωσπρεπισμού που ό ίδιος έχω θέσει στα γραπτά μου. Δύσκολο το ξέρω, αλλά αξίζει να προσπαθήσω. Στο κάτω κάτω δεν έχω να χάσω τίποτε περισσότερο από αυτά που έχω να κερδίσω . Ίσως οι ουσιαστικότερες σχέσεις να χτίζονται πάνω στην επίδραση των αυθορμητισμών εκατέρωθεν και σαν μια αλχημιστική σχεδόν μυσταγωγία να δημιουργούν νέες φιλίες, νέες σχέσεις αλλά και στον αντίποδα νέες έχθρες. Αυτή όμως είναι και η ομορφιά του να είναι κανείς μοναδικά επιθυμητός ή ανεπιθύμητος , ευφυής ή ανόητος. Μάλλον έφτασε η ώρα να θυμηθούμε πως είναι να είμαστε εμείς και όχι αυτοί που θα ήθελαν οι άλλοι . Πολλές φορές είναι τόσο δύσκολο να το φανταστούμε πόσο μάλλον να το υλοποιήσουμε .

Κι όμως ακόμη και εδώ που πίστευα πως ήμουν όσο το δυνατόν άμεσος , κάθομαι και σκέφτομαι αυτές τις τελευταίες γραμμές σε ένα κείμενο που προσπαθεί να πείσει για τον αυθορμητισμό του. Μάλλον το παρών κείμενο ήθελε να μου πει το εξής . Όσο επιζητώ αυτόν τον άμεσο διάυλο του συνειδητού με το ασυνείδητο , αυτήν την ανόθευτη ενέργεια που δεν γνωρίζει όρια, τάξεις και καλούς τρόπους , θα καταλήγω να λογοκρίνω τον εαυτό μου και στην χειρότερη όπως έγραψε και ο Αρθούρος Ρεμπώ (Ευχαριστώ Δημήτρη Π.) :

ξεγέλασα τη τρέλα
και η άνοιξη μου πρόσφερε
το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.

Advertisements

2 thoughts on “Ο συγγραφικός αυθορμητισμός

  1. Salih Emin March 23, 2012 / 12:09

    Πολλές φορές έρχεται ένας τίτλος άρθρου στο μυαλό σου και λές “… πωωωω θα γράψω αρθράρα !!!” και τελικά όταν ξεκινάς … τα δάχτυλά σου είναι ακίνητα πάνω στο πληκτρολόγιο και κοιτάς σα καμένος την οθόνη….
    Άλλες φορές ξεκινάς με ένα βαρετό τίτλο/θέμα που θες απλά να γράψεις προς τέρψιν ενδιαφερόντων και δεν μπορείς να σταματήσεις να γράφεις και έχεις καταλήξει να έχεις γράψει 4 σελίδες…

    Τι να πω… δεν έχω βγάλει άκρη…

  2. Bill Niakas March 23, 2012 / 12:33

    Έτσι ακριβώς φίλε Salih, έτσι ακριβώς .-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s