Το Εθνικό , το παρανοϊκό και το πραγματικό

Προχθές το βράδυ ξεκίνησα να γράφω κάτι χωρίς συγκεκριμένο σκοπό , απλώς από την ανάγκη να εξωτερικεύσω τα δικά μου με την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει 1 μπύρα. Τον τελευταίο καιρό ένιωθα την ανάγκη να γράψω κάτι, αλλά πάντοτε η καθημερινότητα και οι εξελίξεις (κυρίως της εξεταστικής) δεν μου επέτρεπαν με τον ρυθμό που γράφω τα άρθρα μου μια τόσο ταχεία αποτύπωση  της πραγματικότητας. Χρειάζομαι τον χρόνο μου και όπως κάθε ένας μας , που έχει μια καθημερινότητα με συγκεκριμένες απαιτήσεις είναι τουλάχιστον βέβαιο πως δεν μπορεί να ξέρει τα πάντα για το τι τρέχει και τι συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο. Θα μου πείτε , είναι ανάγκη  να γνωρίζει;;; Φυσικά δεν μπορώ να επιβάλω την άποψη μου αλλά μπορώ να κάνω μια προσπάθεια να σταχυολογήσω κάποιες από τις θέσεις μου και τις πεποιθήσεις μου προκειμένου αν όχι να σας πείσω , τουλάχιστον να σας βάλω σε σκέψεις.

Πριν 10 μέρες περίπου ήμουν σε  μια καφετέρια να δω την εθνική μας στον αγώνα της ενάντια στην Γερμανία. Το εντυπωσιακό είναι ότι με την παρέα που βρισκόμουν οι 2-3 κοπέλες που δεν τους ένοιαζε το ποδόσφαιρο, ξαφνικά έμοιαζε να τους ενδιαφέρει πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο του απλού φιλάθλου. Αφορμή τούτου αντιπαραβάλω την οπαδική λογική της πολιτικής. Ο οπαδικός πυρήνας αποτελείται από αυτούς που η ιδεολογία αρχίζει και τελειώνει σημειακά στον βωμό μιας ανταλλακτικής λογικής (του στυλ θα σε ψηφίσω να μου βάλεις την κόρη στο δημόσιο) . Τότε θα μου πει κανείς γιατί να έχει κάποιος πολιτική άποψη την στιγμή που το εκλέγειν και το εκλέγεσθαι όλο και όλο καταλήγει στο δούναι και λαβείν.

Τολμώ να δηλώσω οπαδός της αρχαίας Αθήνας που όπως και ο ίδιος ο Αριστοτέλης έλεγε “ο άνθρωπος είναι πολιτικό όν” και όφελος και υποχρέωση του ήταν η συμμετοχή στα κοινά. Στην εκκλησία του Δήμου η οποία γίνονταν 4 φορές τον μήνα ο κάθε “Αθηναίος πολίτης” — σημερινός Έλληνας πολίτης εν αντιστοιχία — έπρεπε να παρίσταντο. Αν δεν το έπραττε τότε μια ομάδα μη Αθηναίων , οι Σκύθες , περιφέρονταν με σκοινιά που προηγουμένως είχαν βουτηχτεί σε κόκκινο χρώμα και μαστίγωναν αυτούς που δεν παρευρέθηκαν στην εκκλησία του δήμου. Έτσι δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν οποιαδήποτε εργασία έως ότου επισκέπτονταν τον χώρο της συνεδρίασης.

Σήμερα ο Σκύθες δυστυχώς έχουν παραμεριστεί στην γωνιά της ατομικής μας συνείδησης μην μπορώντας πλέον να ραπίσουν την σκέψη μας με τους προβληματισμούς ως είθυσται να αρμόζουν σε έναν ανεξάρτητο νου. Αντιθέτως τονβασικό ρόλο αναλαμβάνει ένα σύστημα χειραγώγησης όπου οι κυρίαρχες ιδέες  αντιπροσωπεύονται από όλα αυτά τα όργανα, τα οποία λειτουργώντας σε μια εναρμονισμένη συγχορδία μαστιγώνουν την ελεύθερη σκέψη και βυθίζοντας μας σε αυτήν που — όπως δυστυχώς επικράτησε να λέγεται — ονομάζουμε την εθνική μας κατάθλιψη. Τέτοια είναι τα ΜΜΕ και παντός τύπου δημαγωγοί που λαϊκίζοντας παρερμηνεύουν και ερμηνεύουν κατά το δοκούν προκειμένου να φιμώσουν και να υποδουλώσουν τον αδιάφορο πολιτικά πολίτη. Μια τέτοια κατάσταση όμως δεν μας επιβλήθηκε με το ζόρι , αντιθέτως την αποδεχθήκαμε με πολύ χαρά.

παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά κι ωστόσο κάθε φορά να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα

Einstein

Οι 2 τελευταίες προεκλογικοί περίοδοι μου δίδαξαν πολλά. Μια καλά συντονισμένη μηχανή για μην αλλάξει απολύτως τίποτα. Γιατί να αλλάξει θα πει κανείς;; Για περισσότερα χρήματα ή περισσότερη αξιοκρατία;; Όταν η αδιαφορία γίνεται κουλτούρα και με την σειρά της επιβάλει συμπεριφορές που το λιγότερο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ιδιοτελείς (για να μην πω τίποτε βαρύτερο) τότε γιατί να περιμένει κανείς ότι το δεξί χέρι να σταματήσει να γράφει και να ξεκινήσουμε καλλιγραφίες με το αριστερό;; Αυτό είναι παρανοϊκό !!! Δεν γίνονται μονομερή θαύματα και η διαδικασία αλλαγής είναι μακρά και επίπονη. Για αυτό  δεν θελήσαμε και δεν τολμήσαμε. Μα γιατί να ασχοληθείς με το συμβαίνει στην χώρα σου σε εσένα και στον συνάνθρωπο σου όταν έχει ΕΘΝΙΚΗ!!! ή όταν έχει CHAMPIONS LEAGUE !!! Άπαπα!!!

Μπορεί κανείς να δει ότι η βάση της δημοκρατίας (στην αρχαία Αθήνα τουλάχιστον) είχε εν μέρει θεσπίσει κάποιες φασιστικές συμπεριφορές. Δηλαδή θέλω να είσαι ελεύθερος να αποφασίσεις αλλά προτού το κάνεις πρέπει ΚΑΙ να ξέρεις ΚΑΙ μετά να αποφασίσεις. Εν αντιθέσει το σημερινό σκηνικό είναι διανθισμένο με άρτους και θεάματα που φυσικά τα πολιτικά δρώμενα και οι εν γένει σημαντικές εξελίξεις προσπερνούν έναν υδροκέφαλο πληροφοριακά θεατή αλλά και ανάπηρο σε επίπεδο σκέψης και πρωτοβουλίας.

Έτσι το έδαφος προσφέρεται για το φόβο και τον τρόμο ιδανικά εναλλασσόμενο με την ευημερία και την πρόοδο που σαν άλλοι ιεροκήρυκες χρησιμοποιούν οι πολιτικοί αρχηγοί , τάζοντας γη και ύδωρ στον “κυρίαρχο λαό” που έχει την δύναμη και άλλες τέτοιες κολακείες προκειμένου να υφαρπάξει την ψήφο του για ακόμα μια 4ετία (;;;) και να κάνει τα αντίθετα. Το χειρότερο όμως είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφισάντων πορεύτηκαν ως τις κάλπες με αυτήν τη λογική .

Υπάρχει τελικά ελπίδα;;;

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος αλλά υπάρχει και είναι εκεί περιμένοντας να βαδιστεί .Όσο ζοφερή και να φαίνεται η πραγματικότητα, όσο απαισιόδοξα και να μας παρουσιάζουν τα πράγματα για όσο υπάρχουν αμφισβητίες , σκέψεις και λόγοι κόντρα στο ρεύμα , μέσα από την ενέργεια της κρούσης θα αναγεννηθεί η σκέψη και η κριτική των ενεργών πολιτών του σήμερα και του αύριο. Η εξέλιξη και οι πρωτοπορίες στηρίχθηκαν σε ανθρώπους ανατρεπτικούς με όραμα και πάθος για αυτό που πρεσβεύουν , με μόνη δέσμευση τους την προσωπική τους ηθική και το αίσθημα δικαίου που αν και ξεχωριστό στον καθένα , διέπεται από μια οικουμενική ιδέα ακριβοδικίας.

Να μην φοβάσαι αυτόν που αμφισβητεί , να αμφισβητείς αυτόν που δεν φοβάται

Άγνωστος

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s