Τι μας καίει…

Με λυπεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι γράφω κάτι ύστερα από αρκετό καιρό με αφορμή την τραγωδιά που συνέβη στο Μάτι με τους αρκετούς νεκρούς και τους τραυματίες, όπου οι δεύτεροι εκτός από το βαρύ πένθος τους, έχουν και το θλιβερό καθήκον να συνεχίσουν τις ζωές τους στα αποκαϊδια των περιουσιών τους και της αναντικατάστατης απουσίας των δικών τους ανθρώπων. Ωστόσο σαν λαός, εκτιμώ ότι δε μάθαμε τίποτε ούτε από αυτήν την κατάσταση όπως άλλωστε δε μάθαμε και από ανάλογες στο παρελθόν. Γιατί άραγε; Γιατί πολύ απλά άλλα μας καίνε.

Μας καίει…

… να εκμεταλλευτούμε τον πόνο και τη δυστυχία του άλλου, προκειμένου να αυτοπροβληθούμε. Δεν είναι λίγοι που δήλωσαν με στεντόρεια φωνή το παρόν μέσω των ΜΜΕ και των social media και ότι θα βρίσκονται στο πλευρό των πυρόπληκτών. Άλλωστε είναι γνωστό ότι πάντα μια κοινοποίηση βοηθάει (αυτόν που την κάνει). Γιατί η αλληλεγγύη περνάει καλύτερα μέσα από το Facebook και το instagram.

Μας καίει…

… να κάνουμε το δικό μας ανεξαρτήτως νομικού πλαισίου γιατί πολύ απλά μπορούμε. Γιατί; Γιατί πολύ απλά το κάνει και ο διπλανός. Ο διπλανός του οποίου ουκ ολίγες φορές ευχηθήκαμε να μην έχει καλό τέλος η κατσίκα του. Το πως θα γίνει μας είναι παγερά αδιάφορο. Γιατί ψηφίζουμε άλλωστε (άντε ντε);

Μας καίει…

… να κάνουμε μικροπολιτικές και να ρίξουμε τα βάρη στους νεκρούς αδιαφορώντας για τις ευθύνες που έρχονται πακέτο με το πολιτικό κόστος. Άλλωστε αυτοί κάνανε το λάθος να χτίσουν αυθαίρετα. Σαν να μην έφτανε αυτό, κάνανε το λάθος να τα νομιμοποιήσουν (με το αζημείωτο) και να πληρώνουν και ΕΝΦΙΑ. Τι δεν καταλαβαίνετε;

Μας καίει…

… να κάνουμε παντώς είδους συνομωσίες για τα αίτια της πυρκαγιάς, για να καταλήξουμε ότι θέλουν να μας καταστρέψουν γιατί είμαστε Έλληνες. Εδώ που τα λέμε δε χρειάζεται να μας καταστρέψουν οι άλλοι. Τα καταφέρνουμε πολύ καλά και μόνοι μας.

Περισσότερο όμως από όλα μας καίει…

… να είμαστε στην πλευρά που υποδεικνύει, που είναι απέναντι, που δε θέλει να έχει ευθύνες παρά μόνο δικαιώματα. Δικαίωμα να κρίνει, να δικάζει και να καταδικάζει, να επαίρεται ότι θα τα έκανε καλύτερα.

Όμως αυτό που δεν πρόκειται να αλλάξει και δε φαίνεται να καίει κανέναν, είναι η διάθεση για αυτοκριτική. Η διάθεση να μάθουμε από τα λάθη μας, να ζητήσουμε ένα συγγνώμη από τον εαυτό μας και τα παιδιά μας, και να κάνουμε το πρώτο βήμα προς την επώδυνη μεν, αναγκαία αλλαγή δε, που έχουμε ανάγκη πρώτα ως κοινωνία και κατά δεύτερον ως πολιτεία.

Ίσως με αυτό τον τρόπο σταματήσουμε κάποτε να καιγόμαστε (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

ΥΓ. Η εικόνα του άρθρου είναι εσκεμμένα παραπλανητική. Αν επιζητείτε σεισμούς/λοιμούς/καταποντισμούς, θα βρείτε άφθονους στο ελληνικό internet. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.