3 μήνες και κάτι ψιλά…

… Πέρασαν από το τελευταίο μου άρθρο και στο ενδιάμεσο αρκετά σημαντικά γεγονότα συνέβησαν και σίγουρα με τον τρόπο τους άλλαξαν τον καμβά των τοπικών και διεθνών ειδήσεων. Από το ηχηρό “ΟΧΙ” της Κύπρου στην τρόικα και την δολοφονία της αρραβωνιαστικιάς του Πιστόριους από τον ίδιο , στις αποδράσεις στην φυλακή των Τρικάλων. Όμως χτες έφτασε στα αυτιά μου η είδηση της έναρξης ενός περιοδικού που κυριολεκτικά από το πουθενά ήρθε να μου αποδείξει ότι αν έχει κανείς καλές ιδέες όρεξη για δουλειά και πάνω από όλα το μεράκι να τα βάλει όλα αυτά μέσα σε ένα εμπνευσμένο πλαίσιο, το τελικό αποτέλεσμα με την φρεσκάδα του και το γενικότερο στήσιμο του, κοιτά στα μάτια τα αντίστοιχα μεγαθήρια (αν μπορεί να το πει κανείς έτσι) περιοδικά του χώρου.

Αναφέρομαι στο περιοδικό πεζοδρόμιο που εκδίδεται online από όσο ξέρω και αποτελεί πόνημα ανήσυχων Καρδιτσιωτών και με την δημιουργία του δίνει ένα άλλο αέρα στον ήδη κορεσμένο χώρο των free press εντύπων ( δεν αφορά την Αθήνα / Θεσσαλονίκη αλλά την Καρδίτσα) . Τολμώ να πω ότι δηλώνω εντυπωσιασμένος από την ποιότητα των άρθρων δεδομένου ότι αρκετούς από τους συντάκτες γνωριζόμαστε χρόνια και δεν ήξερα ότι διέθεταν συγγραφικές δεξιότητες. Θα μου πει κανείς “ρε φίλε διαφήμιση κάνεις;;;” και απαντώ , ο καθένας μπορεί να νομίζει και να λέει ότι θέλει αλλά κακά τα ψέμματα , σε μια καθημερινότητα όπου στον καθένα ο γιαλός είναι στραβός και η κρίση μας καθηλώνει στα καφέ να βρίζουμε την τρικομματική και δεν ξέρω άλλο τι , κάποιοι επέλεξαν να ρισκάρουν , να εκτεθούν και να τολμήσουν. Επικροτώ αυτήν την κίνηση και αν θεωρείται αυτό διαφήμιση , ναι ρε είναι διαφήμιση!!!

Από την μεριά μου εύχομαι καλό ξεκίνημα στα παιδιά , αν και δεν πιστεύω ότι χρειάζονται τις ευχές μου

  • Το περιοδικό μπορείτε να το διαβάσετε online στην διεύθυνση http://pezodromiomag.gr/

Το αντιντόπινγκ της κρίσης

Το 2012 είχε κατά την γνώμη μου κάποιες αξιοσημείωτες ειδήσεις και εξελίξεις σε διαφορετικούς , αλλά όχι και τόσο ξένους μεταξύ τους τομείς της κοινής ζωής. Από τις πιο σημαντικές ξεχωρίζω την αποκάλυψη του σκανδάλου ντόπινγκ του αμερικανού Lance Armstrong και πώς κατάφερε να κερδίσει 7 γύρους Γαλλίας (το κορυφαίο κατά πολλούς ποδηλατικό event του πλανήτη) κάνοντας αυτό που στην προ κρίσης Ελλάδα ήταν το status quo της κυρίαρχης νοοτροπίας. Δηλαδή ξεγελούσε παραδειγματικά και κατ’εξακολούθηση το σύστημα.

Πως όμως έγινε το Livestrong Liestrong;;;

Continue reading

Το αυγό της καμηλοπάρδαλης

Πριν από μια εβδομάδα περίπου, είχα μια συζήτηση με μια εκκολαπτόμενη αρχιτέκτονα και ομολογώ η κουβέντα μας μου έδωσε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα μαζί με την έμπνευση για το παρών άρθρο.  Δεν είχα κάνει πολλές συζητήσεις στο παρελθόν με αρχιτέκτονες και όντας βαθιά νυχτωμένος για την πραγματική αποστολή του αρχιτέκτονα και την συμβολή των υπολοίπων μηχανικών στην διεκπεραίωση ενός έργου , η αντίληψη και οι γνώσεις μου τότε στηρίχθηκαν στην δήθεν “κόντρα” μεταξύ πολιτικών μηχανικών και αρχιτεκτόνων.

Continue reading

Το Εθνικό , το παρανοϊκό και το πραγματικό

Προχθές το βράδυ ξεκίνησα να γράφω κάτι χωρίς συγκεκριμένο σκοπό , απλώς από την ανάγκη να εξωτερικεύσω τα δικά μου με την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει 1 μπύρα. Τον τελευταίο καιρό ένιωθα την ανάγκη να γράψω κάτι, αλλά πάντοτε η καθημερινότητα και οι εξελίξεις (κυρίως της εξεταστικής) δεν μου επέτρεπαν με τον ρυθμό που γράφω τα άρθρα μου μια τόσο ταχεία αποτύπωση  της πραγματικότητας. Χρειάζομαι τον χρόνο μου και όπως κάθε ένας μας , που έχει μια καθημερινότητα με συγκεκριμένες απαιτήσεις είναι τουλάχιστον βέβαιο πως δεν μπορεί να ξέρει τα πάντα για το τι τρέχει και τι συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο. Θα μου πείτε , είναι ανάγκη  να γνωρίζει;;; Φυσικά δεν μπορώ να επιβάλω την άποψη μου αλλά μπορώ να κάνω μια προσπάθεια να σταχυολογήσω κάποιες από τις θέσεις μου και τις πεποιθήσεις μου προκειμένου αν όχι να σας πείσω , τουλάχιστον να σας βάλω σε σκέψεις.

Continue reading

Η σχεδία του Βούδα

Μια από τις διδασκαλίες του Βούδα είναι η γνωστή (εκ των υστέρων ομολογώ όχι σε πολλούς) , η διδασκαλία της “σχεδίας” η οποία λέει :

ένας ταξιδιώτης έβλεπε μια μεγάλη έκταση νερού, του οποίου η εγγύς όχθη ήταν επικίνδυνη και τρομακτική και η απώτερη όχθη του ήταν ασφαλής και δίχως φόβο, αλλά δεν υπήρχε ούτε πορθμείο ούτε γέφυρα. Κατόπιν, αφού το συλλογίστηκε αυτό, μάζεψε χόρτα, κλαδιά, κλαδάκια και φύλλα και τα χρησιμοποίησε για να φτιάξει μια σχεδία, υπό την αιγίδα της οποίας, και καταβάλλοντας προσπάθειες με τα χέρια και τα πόδια του, έφτασε σώος στην αντίπερα όχθη. Τότε, όταν πλέον είχε περάσει απέναντι, σκέφτηκε: “Αυτή η σχεδία μού ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη καθώς χάριν σε αυτή έφτασα σώος στην αντίπερα όχθη· ας υποθέσουμε ότι την έβαζα στο κεφάλι μου ή την έπαιρνα στον ώμο μου και πήγαινα εκεί που θέλω να πάω;”

Continue reading

Ο συγγραφικός αυθορμητισμός

Τους τελευταίους 2 μήνες δεν ασχολούμαι πολύ με το blog. Όχι από τεμπελιά (ίσως λίγο) αλλά περισσότερο από την ανεπάρκεια να αποτυπώσω όλες αυτές τις σκέψεις που με ιλιγγιώδη ταχύτητα γυρνούν μέσα στο κεφάλι μου , πολλές φορές είς βάρος άλλων σημαντικότερων προτεραιοτήτων (πχ. πως βρίσκω το μοναδιαίο υδρογράφημα της 1 ώρας σε μια άσκηση, την στιγμή που η λύση της με ξυπνά απότομα στις 3 η ώρα τη νυχτα) .

Continue reading

Τι είναι το SOPA και το PIPA

Το βίντεο αυτό εξετάζει την πρόταση της Γερουσίας των ΗΠΑ για το νόμο PROTECT IP Act (PIPA), αν και ένα νομοσχέδιο το Σώμα του Κοινοβουλίου που έχει εισαχθεί επίσης, είναι πολύ πολύ χειρότερο.

Θα δώσει στην κυβέρνηση (των ΗΠΑ) νέες εξουσίες για να μπλοκάρει ιστοσελίδες και την πρόσβαση των Αμερικανών σε ότι δεν αρέσει στις εταιρείες. Το νομοσχέδιο θα ποινικοποιήσει το “ποστάρισμα” κάθε είδους του συνήθους οπτικοακουστικού περιεχομένου στο web – μουσική να παίζει στο παρασκήνιο του βίντεο, πλάνα των ανθρώπων που χορεύουν, τα παιδιά που παίζουν video games, και το “ανέβασμα” βίντεο ανθρώπων που παίζουν διασκευές.

Η νομοθεσία αυτή θα καταπνίξει την ελευθερία του λόγου και της καινοτομίας, και μπορεί ακόμα και να απειλήσει δημοφιλείς διαδικτυακές υπηρεσίες όπως το Twitter, το YouTube και το Facebook.

η μετάφραση στα Ελληνικά είναι από το dotsub.com

Χαρούμενο και δημιουργικό 2012

Χρόνια πολλά και ευτυχισμένο το νέο έτος. Ας βάλει ο καθένας μας τα δυνατά του και με λίγη τύχη το 2012 μπορεί να φέρεις περισσότερα από όσα προσδοκούμε. Πολύ πίστη , πολύ δύναμη και άφθονη αγάπη από και πρός τους δικούς μας ανθρώπους (ξέρετε ποιοι είστε) ίσως αποδειχθούν τα αποτελεσματικότερα συστατικά για τα όνειρα μας, τους στόχους και τις ολοένα αυξανόμενες υποχρεώσεις μας.

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και δύναμη!!!

Drei professoren…

…Vaterland verloren (καθηγητές τρείς, εχάθη η πατρίς) ήταν τα κατά λέξη λόγια του Βίσμαρκ θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να τονίσει το πόσο απέχουν τα λόγια και οι θεωρίες από τις πράξεις. Με την σημερινή πολιτική/οικονομική/κοινωνική κατάσταση να έχει εξ ορισμού ξεπεράσει τα ακρότατα της , έρχεται αυτή η κάστα που φωλιάζει καρτερικά στην γωνία , περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να χτυπήσει. Φυσικά μιλάω για τους πάσης λογής καθηγητές/προφέσσορες (σκωπτικά ο όρος) αυτοχριζόμενους ή μη που έχουν βαλθεί να μας πείσουν με τακτικές κουρδιστού πορτοκαλιού για την αλήθεια ή την ορθότητα των θέσεων τους!!

Continue reading

Here’s To The Crazy Ones

Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They push the human race forward. And while some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.

Καλό ταξίδι Steve